О, Маці, што закрасавала
Свайму народу не ў цьвярдыні,
Акрытай славаю нязьвялай,
А на ігрушцы ў пушчы сіняй.
Ты, што ўспыхнула зарніцай
Не ўладаром зямных узвышшаў,
А пастушком малым і ніцым,
Будзь нашай Радасьцяй Нясьцішнай.
Будзь апякункай усяможнай
І тым, што гінуць за радзіму,
І тым, што торбы падарожнай
Важкое з плеч ніяк ня здымуць.
Дай, каб нам гарт ва ўсім дастоіў,
Дай, каб мы верылі, як дзеці,
Дай, каб Імя Тваё Сьвятое
Пранесьлі зь вераю па сьвеце.
Дай, каб злаба, мана, зацятасьць
Нам не былі ў жыцьці спакусай...
Вярні нам нівы нашы й хаты,
О, Маці божай Беларусі!