БЕЛАРУС № 565 за люты 2010 г.

 

 

Альманах “Беларус 2009” і наступныя

 

   Пачынаючы гутарку праз “Альманах 2009” мушу, як і ўсе мы, падзякаваць рэдактару газэты “Беларус” сп. Марату Клакоцкаму за гэтае выданьне й папярэдэднія ды, спадзяюся, наступныя. Разам з гэтым дзівуюся зь ягонай працавітасьці і спагадаю ў цяжкіх, а дабраахвотных абавязках: у адной асобе рэдактара газэты й альманаху ды іхнага рассыльніка, зьбіральніка грошай на выдавецкі фонд, да таго-ж яшчэ й ліставальніка з падпішчыкамі ды дапішчыкамі.

   Шчыра жадаю, каб знайшліся дабраахвотнікі памагчы яму ў гэтай волатняй працы, як, сказаў-бы, у тэхнічных патрэбах, так і з падрыхтоўкай рукапісаў да друку, якраз бо ў гэтым апошнім, ці дакладней кажучы, у нястачы моўна- й літаратураведнага рэдактараў у абодвых выданьнях адчуваецца нястача. Справіцца-ж зь ёю, нятолькі з-за ейнага вельма, але й асьцярогі, каб не абразіць або не ўгнявіць аўтараў, аднаму чалавеку немагчыма.

   Таму, пакуль успомненых памочнікаў няма, трэба, каб аўтары дасыланых рукапісаў самыя шмат больш працавалі над якасьцяй іхных твораў і гэткім чынам не спрычыняліся, як да собскага асарому, гэтак і да паніжэньня ўзроўню выданьня.

   Ніхто, пэўна-ж, не спадзяецца ад непрафэсійных літаратараў мастацкіх шэдэўраў, але нават і ад аматараў чытачы патрабуюць хоць крыху пісьменьніцкае спраўнасьці.

Тымчасам на бачынах альманаху зьяўляюцца вершы “паэтаў” неабзнаёмленых, відаць, нават з пачаткавай тэхнікай вершаскладаньня, або нікому, апрача самога аўтара, незразумелыя ды нецікавыя, а да таго, як здарылася, і абразьлівыя.

   Вымога зацікаўленьня чытача іхнымі творамі датычыць і празаікаў з дадатковым патрабаваньнем ня лезьці ў літаратуру заднімі дзьвярыма, ці йнакш, не займаць мейсца ў альманаху перакладамі з ангельскае або іншых моваў, бо й найлепшы пераклад не мастацтва, а рамясло, ды й альманах беларускі, а не міжнародны.

Урэшце, і яно ці не найважнейшае – як вершаскладальнікам, гэтак і празаікам трэба давучвацца роднае мовы й працаваць над павышэньнем ейнае якасьці ў іхных творах, каб не пісаць збольшага беларускімі словамі ў трасянцы з расейскімі й польскімі ды паводле правілаў расейскае граматыкі.

   Няхай тады альманах выйдзе замест 280-х адно на 180-х бачынах, але ўвесь ягоны зьмест няхай прыкуе да сябе чытачовую ўвагу так, каб у памяці ад прычытанага застаўся трывалы сьлед.

Барыс ДАНІЛЮК