Газэта "БЕЛАРУС"
Апошні нумар Замовы й паслугі
Halounaja     Krama     Naviny     Kantakty     Bielarus      

БЕЛАРУС № 569 за чэрвень 2010 г.

Ліст ў рэдакцыю

 

Беларуска-Амэрыканскае Разадзіночаньне

 

   Ня ведаю, як каму, але мне, сяброўцы БАЗА, прысутнай амаль на кожным сходзе, ужо надакучыла тое, што наш чарговы сход ператвараецца ў пляцоўку для высьвятленьня асабістых адносінаў. Пры гэтым усе прысутныя апынаюцца ў ролі міжвольных сьведкаў.

   Я добра разумею, што зараз у БАЗА цяжкі час. Але нават пры ўсім гэтым сутыкненьні інтарэсаў трэба шукаць іншыя, акрамя адкрытага канфлікту, шляхі вырашэньня праблемы. Больш таго, пакуль ў арганізацыі ня будзе ўнутранага парадку, зьнешнія праблемы ня зьнікнуць.

   Апошні сход Нью-Ёрскага аддзелу БАЗА 15 траўня 2010 г. яскрава выявіў, што гэтым простым ісьцінам кіраўніцтва аддзелу не надае належнае увагі. Тут усё яшчэ не навучыліся паважаць адзін аднаго і ня ведаюць, што на падобных сходах, у прысутнасьці вялікай колькасьці людзей, прынята зьвяртацца адзін да аднаго на Вы ў не залежнасьці ад таго, якія паміж вамі склаліся асабістыя адносіны. Нават калі вы ня згодныя з апанэнтам, трэба яго выслухаць. Пра гэтае даўно пазабывалі ў БАЗА, дзе кожны чамусьці лічыць, што тое, што ён зьбіраецца сказаць, важнейшае за выказваньне суразмоўцы.

   Такім чынам, нават сп. Станкевіч, які ў нечым ня меў рацыі, захоўваючы спакой і не апускаючыся да ўзроўню выказваньня ўзаемных прэтэнзіяў, выглядаў больш годна, чым тыя, хто ўвесь час яго перабівалі і спрабавалі перакрычаць. Калі сп. Станкевіча пусьцілі на сход, чаму-ж ня даць яму слова? Выглядае на тое, што кіраўніцтва не паважае ня толькі яго, але і нас, прысутных сябраў БАЗА. Ці нас лічаць настолькі несьвядомымі і мяркуюць, што, выслухаўшы абодва бакі, мы ня зможам самастойна зрабіць свой выбар?

   Чаму было ня даць сп. Станкевічу выказацца, калі ён хацеў зьвярнуць увагу на нейкія недахопы? Вядома, што фармальна пры адсутнасці кворуму, выбары кіраўніцтва аддзелу ня могуць быць праведзены. Дык чаму-ж не зьвярнуць на гэта асаблівую ўвагу? Праблемы з адпаведным месцам для правядзеньня сходаў ня ёсьць адзіным чыньнікам адсутнасьці вялікай колькасьці сяброў пры выбарах кіраўніцтва. Тое, што мы ніяк ня можам сабрацца разам, – яшчэ адно сьведчаньне нашай разьеднанасьці. Хочацца спадзявацца, што каб спадару Станкевічу не было больш нагоды зрываць сходы аддзелу, яго абранае кіраўніцтва ўсе-ж выканае свае абавязкі і давядзе да ладу сьпісы і дакумэнты арганізацыі.

   Беларуска-Амэрыканскае Задзіночаньне сапраўды патрэбна нам, беларусам. Давайце перастанем руйнаваць яго знутры і зробім усё магчымае, каб яго захаваць. Прыслухаемся да спадара Антона Шукелойца, які некалькі разоў падчас сходу заклікаў усіх шанаваць арганізацыю і адзін аднаго, але, на жаль, так і застаўся непачутым…

Г. АСТАШОНАК