E-KRAMA.COM - нашая старонка ў Нью-Ёрку

Электронная крама <> Бюлетэнь "Весткі й Паведамленьні" <> Альманах "Беларус" <> Архіў газэты "Беларус"
Галоўная Навіны Абвесткі Крама "Весткі й Паведамленьні" "Рубікон" Альманах "Беларус" Архіў газэты "Беларус" Кантакты
undefined


№ 1 (647) за студзень 2020 г.


       

Сьнежаньскі сход Згуртаваньня "Пагоня"



									

      У суботу, 14 сьнежня, у Доме Маракоў на Мангэтане прай­шоў чарговы сход Беларуска-Амэрыканскага Згуртаваньня “Паго­ня”. Напачатку сходу старшыня Згур­таваньня сп. Віталь Зайка праспавёў пра нядаўна прайшоўшыя акцыі бела­рускай грамады Нью-Ёрку і ваколіцаў супраць так званай “паглыбленай інтэ­грацыі” Беларусі й Расеі, што адбыліся каля штаб-кватэры ААН і каля расей­скага кансуляту ў Нью-Ёрку. Прамоўца таксама распавёў пра маючыя адбыцца акцыі ў час прымеркаванага падпісань­ня дамоваў паміж рэжымамі Лукашэн­кі й Пуціна 20-21 сьнежня, і заклікаў прысутных прыняць удзел у акцыях і наагул сачыць за аб’явамі на старонцы “Пагоні” ў Фэйсбуку для апэратыўнай інфармацыі.

      Затым сп. Зайка прадставіў пры­сутным госьця “Пагоні” – беларускага пісьменьніка гэбрайскага паходжаньня сп. Уладзімера Рабіновіча, які піша ў стылі кароткага апавяданьня на разна­стайную тэматыку, якая ў значнай сту­пені сугучная думкам сябраў “Пагоні”, або можа выклікаць цікавасьць сваім зьместам. Працы Ўладзімера Рабінові­ча ўлучаюць такія тэмы як эмігранцкае жыцьцё ў Амэрыцы, прызвычайваньне да амэрыканскіх рэаліяў і сучасны стан людзей, што прыехалі дзясяткі год та­му. Таксама значную частку творчасьці займаюць апавяданьні, зьвязаныя зь Менскам – родным горадам Уладзімера Рабіновіча, з асаблівасьцямі жыцьця ў савецкія часы, у прыватнасьці з эндэ­мічным антысэмітызмам сярод белару­саў, якія часта лічаць сябе талерант­нымі й найменш здатнымі на варажне­чу супраць суседзяў-гэбраяў. Асобнаю важнаю тэмаю праз творчасьць Уладзі­мера Рабіновіча праходзяць падзеі Га­лакосту і Другой сусьветнай вайны ў Беларусі, адносіны паміж беларусамі й гэбраямі, трагічны розгалас тых часоў, адлюстраваны ў досьведзе людзей, на­роджаных ужо пасьля вайны. Таксама чытачы знойдуць сярод твораў апавя­даньні турэмныя – бо келіх гэты не аб­мінуў аўтара ў савецкія часы, калі бязь­літасна каралася прадпрыймальніцкая дзейнасьць. Стылёва творчы набытак Уладзімера Рабіновіча нагадвае пэўныя рысы й перагукаецца з паасобнымі тво­рамі расейскіх пісьменьнікаў Ісака Ба­беля, Андрэя Платонава, Юза Аляш­коўскага, ізраільца Этгара Керэта і амэ­рыканца Рэйманда Карвэра. Пісьмень­нік зьяўляецца аўтарам двух кнігаў, “Рабіновіч, як табе ня сорамна” і “Па вяровачцы бяжыць”, і мае старонку ў Фэйсбуку, на якую падпісаныя больш за 4 тысячы чалавек.

      Напачатку сваёй гутаркі пісьмень­нік распавёў пра сябе, што нарадзіўся ў Менску, вучыўся завочна ў пэдінстыту­це, служыў у войску, адседзеў год у турме на вул. Валадарскага і пасьля правёў паўтара гады на высылцы ў Мя­дзелі за прадпрыймальніцкую дзей­насьць (рабілі гуказапісы з заходніх кру­жэлак). “Павел Якубовіч напісаў пра гэта артыкул “Чорныя дыскі” ў га­зэце “Знамя Юности” 14 жніўня 1980 г. Наглядчык у турме сказаў: “Цябе расстраляюць”. У 1987 годзе выехаў у ЗША, працаваў у Нью-Ёрку таксістам: “Я набыў мэдалён пад вялікі працэнт крэдыту і пад канец купіў фактычна два мэдалёны – адзін для сябе і другі для кампаніі, што іх прадае”. Адкрыў з бра­тамі краму на Брайтане, якая займала­ся продажам кружэлак – своеасаблівы працяг дзейнасьці, якую пачаў яшчэ ў Менску. Потым, калі выйшаў у 2014 го­дзе на пэнсію, стаў пісаць у Фэйсбуку, “і так яно пайшло, ужо апублікавана больш за 600 апавяданьняў”.

      Затым Уладзімер Рабіновіч прачы­таў шэраг сваіх апавяданьняў. Апавя­даньні закраналі тэмы, што характэр­ныя для большасьці твораў – міжчала­вечыя адносіны ў крызісных сытуацы­ях, антысэмітызм ў Беларусі, як вы­жыць і застацца чалавекам у турме, як знайсьці сваё месца ў новай краіне. Не­каторыя зь твораў улучалі нецэнзур­ныя словы. Пасьля сп. У. Рабіновіч ка­заў аўтару гэтых радкоў, што “...ня вар­та было рабіць гэтае чытаньне! Ня трэ­ба гэта людзям. Сядзелі з каменнымі тварамі, ніякай рэакцыі”. Аргумэнты пра тое, што гэта мог быць шок ад не­каторых апавяданьняў, або што белару­сы наагул ня самая эмацыйная нацыя, не спрацоўвалі. Тым не менш, на думку, ізноў жа, аўтара гэтых радкоў, публіка была зацікаўленая, задавалі пытаньні, цікаваліся далейшым лёсам узгаданых у апавяданьнях пэрсанажаў.  Пыталіся пра тое, як аў­тар пачаў пісаць, якія пісь­меньнікі аказалі ўплыў на твор­часьць, дзе знаходзіцца Севастопальскі парк у Менску, і чаму ён піша менавіта ў фар­маце кароткага апавяданьня. Ад­былася нават невялікая дыскусія пра творчась­ць Аркадзя Гайдара і Міхаіла Велера.

      Трэба адзначыць, што на сустрэчы з Уладзімірам Рабіновічам прысутніча­ла толькі каля 15 чалавек, што нетыпо­ва для сходаў “Пагоні”, на якія звычай­на зьбіраецца значна больш людзей – пасьля былі нават скаргі, чаму не зрабілі асобнага анонсу пра сустрэчу зь пісьменьнікам. У кожным разе думаец­ца, што сустрэчы з творчымі людзямі на сходах “Пагоні” мусяць быць прадоў­жаныя.

 Віталь ЗАЙКА