E-KRAMA.COM - нашая старонка ў Нью-Ёрку

Электронная крама <> Бюлетэнь "Весткі й Паведамленьні" <> Альманах "Беларус" <> Архіў газэты "Беларус"
Галоўная Навіны Абвесткі Крама "Весткі й Паведамленьні" "Рубікон" Альманах "Беларус" Архіў газэты "Беларус" Кантакты
undefined


№ 1 (659) за студзень 2021 г.


       

"Абы ня Кебіч"

(Ліст да сяброў народнай партыі КХП - БНФ) 



									

      Нядаўна памёр Кебіч.

      У паняволеным грамадзтве, ка­лі на версе сядае чарговы злы ты­ран, то частка насельніцтва, зьбян­тэжаная яго антылюдзкасьцю, па­чынае любіць былога, папярэдняга тырана. Так узьнікла любоў да сэ­рыйнага злачынцы ўсіх злачынцаў Сталіна, да русіфікатара і самадура Машэрава, а ў расейцаў нават да цара Міколкі Крывавага. Ня трэба крыўдаваць, але гэта праява ня­воль­ніцкай псыхалёгіі, бо бывае, што тыраны ствараюць тыранію тады, калі людзі хочуць тыранаў.

      Кебіч, якога цяпер пачалі хваліць некаторыя сучасьнікі, узгадаваныя пад рэжымам лукашызму, вядома ж, быў не ты­ран, не самадзержац, і нават не самадур, і нават ня вораг Бе­ларусі. Ён быў савецкім прэм’ер-міністрам з халуйскім стра­хам перад Крамлём і з натурай падпарадкаваньня Маскве.

      У залежнасьці ад абставінаў, ён мог заартачыцца, але тут жа сагнуцца перад пагрозай і пакласьці ўсё пад ногі Крамлю – натура залежнага савецкага начальніка, якога зьверху паста­янна трэба было страшыць і кантролю не спускаць. Шмат ра­зоў я быў сьведкам такіх халуйскіх паводзінаў Кебіча і страху перад Масквой, нават у асабістых ягоных дачыненьнях.

      Яму падабалася быць прэм’ерам. Яму хацелася мець ула­ду і кіраваць. Ён быў таемным функцыянэрам савецкіх спэц­службаў і ўдзельнікам карпаратыўнай намэнклятурнай са­вецкай мафіі, у якой не іграў рашаючай ролі. У выніку мафія паставіла над краінай новага стаўленьніка, і Кебічу застава­лася толькі з штучнай важнасьцю ў мэмуарах сваіх напісаць, як яны з Лукашэнкам рабілі агульную справу, каб не дапусь­ціць да ўлады Народны Фронт (Пазьняка). І, маўляў, яшчэ невядома, пісаў Кебіч, чый уклад у гэтую іхнюю агульную справу быў “весомее”.

      Палітычная віхлястасьць Кебіча была ягонай сутнасьцю. Чалавек-гума. Зь ім можна было дамовіцца, але цяжка было дамоўленае ажыцьцявіць. На любым этапе ён мог цябе “кі­нуць”. 25 жніўня 1991 году на Сэсіі Незалежнасьці Вярхоў­нага Савету, убачыўшы, як напалоханая камуністычная на­мэнклятура падае і аварыйна ратуе сябе, пагаджаючыся на незалежнасьць ад СССР, Кебіч падтрымаў пазыцыю дэпутатаў Народнага Фронту і незалежнасьць Беларусі. У сьнежні гэта­га ж года ён падпісаў Белавежскія пагадненьні аб ліквідацыі СССР. Але пазьней (са зьменай абставінаў) адмовіўся ад свай­го подпісу і пачаў казаць пра інтэграцыю з Расеяй.

      У 1990-м годзе мы ў парлямэнцкай Апазыцыі БНФ грун­тоўна рыхтавалі ініцыятыву па ўвядзеньні беларускіх нацыя­нальных грошай. Я надрукаваў шэраг артыкулаў па гісторыі беларускага талера, дамовіўся з Кебічам аб падрыхтоўцы ўвя­дзеньня талера (ён быў “за”) і даў заданьне фронтаўскаму мастаку сябру Сойма БНФ Лявону Бартлаву таемна падрых­таваць эскізы талераў, згодна пэўнай намэнклятуры вобразаў на банкнотах. (Праз 25 гадоў, дарэчы, гэты мастак, не пасьве­чаны ў сутнасьць справы, распавядзе пра сябе цэлую гісторыю і “бочку арыштантаў”.) Эскізы былі зроблены добра, і Кебіч, атрымаўшы ад мяне матэрыялы, урачыста паклаў папку з ма­тэрыяламі пра талеры і з эскізамі грошай ва ўрадавы сэйф.

      Неўзабаве сытуацыя перамянілася, акрыяла намэнкля­турная рэакцыя, і Кебіч рашуча выступіў супраць увядзеньня беларускіх грошай, зноў стаў арыентавацца на Маскву і пра­піхваць увядзеньне ў Беларусі расейскага рубля (“объедине­ние денежных систем”). У 1993 годзе, дзякуючы гэтай дзей­насьці Кебіча, суверэнітэт краіны ўжо вісеў на валаску. Аван­тура з увядзеньнем расейскага рубля рэальна магла ад­быцца. Але на адным з этапаў кебічаўскай здачы Беларусі справу пры­трымаў дырэктар Нацыянальнага банку Станіслаў Багданке­віч, які адмовіўся паставіць свой подпіс пад базавымі дакумэнта­мі і здачай фінансавай сыстэмы краіны. Справа затармазілася.

      Тым часам, каб штурхаць “объединение”, Кебіч стварыў тады антыканстытуцыйны ворган ва ўрадзе – Дзяржаўны са­кратарыят, – начале якога паставіў куратара КГБ па Менскай вобласьці Генадзя Данілава, набраў туды групу гэбістаў, адна­му зь іх (Гайдукевічу) выдзеліў каласальныя сродкі і даў за­даньне стварыць антыфронтаўскую арганізацыю “Народное движение Белоруссии.” (Яна было фармальна створана і нейкі час бяздарна існавала, пакуль ня скончыліся грошы.)

      Курс Кебіча на аб’яднаньне грашовых сыстэм і на інтэ­гра­цыю з Расеяй ішоў поўным ходам. Калі б у 1994 годзе прэзы­дэнтам стаў Кебіч, пагроза для незалежнасьці краіны ня зьмен­­шала б. Увогуле, амаль што ўся каляніяльная савецкая намэн­клятура, што пасьля нацыянальнай рэвалюцыі і дасягненьня Незалежнасьці краіны ацалела пры ўладзе ў Беларусі, была схільная да гандлю сувэрэнітэтам дзяржавы і пагаджалася падпарадкоўвацца Маскве за льготы і танныя энэрганосьбіты.

      Тым часам Масква перанакіравала выбарчую авантуру на Лукашэнку, і Кебіч зыйшоў у цень. Новы стаўленьнік працяг­нуў “дзела Кебіча” і пайшоў далей – зьнішчыў дзяржаўную мяжу з Расеяй, ліквідаваў нацыянальныя дзяржаўныя сымба­лі Беларусі, пазачыняў беларускія школы, спаліў беларускія падручнікі і, пахваліўшы Гітлера, распачаў сыстэмнае выніш­чэньне Беларускай нацыі, рыхтуючы сабе трамплін скоку ў маскоўскі Крэмль.

      У пачатку 90-х гадоў урад Кебіча, насуперак інтарэсам краіны, падтрымаў штучную інфляцыю савецкіх грошай (спра­вакаваную з Масквы), даўшы магчымасьць намэнклятуры аб­рабаваць народ і эканоміку. Мы, дэпутаты Фронта, патраба­валі тады хутчэй увесьці беларускія грошы, каб спыніць рабаў­ніцтва народу і краіны. Калі сытуацыя дайшла да крытычнай мяжы, Кебіч запанікаваў. Беларускай валюты ён не хацеў, але кампрамісна пагадзіўся з намі на ўвядзеньне грашовых купо­наў і прыняў нашыя прапановы зрабіць купоны з поўнай ва­лютнай абаронай, як сапраўдныя грошы. Так зьявіліся “зай­чыкі”, якія прадухілілі крах эканомікі. Рэальна гэта была ўжо валюта, але яна ня мела маральнай вагі і не валодала мараль­ным грашовым аўтарытэтам.

      Зазначу яшчэ, што Кебіч прыняў маю прапанову прызна­чыць адказным за стварэньне грашовых знакаў дэпутата Апа­зыцыі БНФ Сяргея Слабчанку. Слабчанка арганізаваў і давёў справу стварэньня абароненых купонаў да завяршэньня.

      (Дарэчы, для даведкі. Пазьней нам усё ж удалося правесь­ці празь Вярхоўны Савет пастанову аб стварэньні беларускіх грошай. Праўда, намэнклятура і Шушкевіч не прапусьцілі гіс­тарычнага з часоў ВКЛ назову “талер” і прпанавалі больш старажытную назву з часоў Полацкага Княства – “рубель”. Ім падабалася, што і ў Маскве быў “рубель”. Беларускія грошы былі аддрукаваныя ў Швайцарыі і завезеныя ў падвалы Нацы­янальнага банку. У гэты час ва ўладзе зьявіўся Лукашэнка, і ўвод беларускіх грошай быў забаронены. Купюры з Пагоняй, здаецца, потым па яго загаду былі зьнішчаныя. Хаця пра гэта кружыліся таксама іншыя зьвесткі, быццам грошы ацалелі.)

      Прытармазіўшы падзеньне краіны ў бездань шляхам увя­дзеньня абароненых “зайчыкаў”, і, нажыўшыся на інфляцыі (фірма “Пушэ” і т. п.), Кебіч ня стаў разьвіваць далей сама­стойную фінансавую і эканамічную палітыку краіны (ды й ня ведаў, як тое рабіць), але скіраваўся на Маскву, на расейскую нафту і газ – узамен за свабоду.

      Падначаленая перад Масквой эгаістычная намэнклятур­ная палітыка, якую ажыцьцяўляў Кебіч, вяла да страты су­вэрэ­нітэту Беларусі. Гэта (як і гэбоўская залежнасьць) яднала яго з Лукашэнкам. Грамадзтва рэзка адмаўляла эга­істычную зла­дзейскую палітыку Кебіча ў эканоміцы, які цал­кам абра­баваў грашовыя зьберажэньні насельніцтва і пагор­шыў ма­тэрыяль­нае жыцьцё беларусаў. Кліч “абы ня Кебіч” стаў нату­ральным лёзунгам стыхійнага эмацыйнага супраціву людзей, якія пры адсутнасьці нацыянальнага палітычнага ду­маньня і вопыту свабоды, вымасьцілі гэтым лёзунгам дарогу ў няволю, пакараў­шы нават нашчадкаў.

      Людзі тады не парупіліся задумацца, што іх новы кумір “антыкебіч” яшчэ горшы за Кебіча, бо адкрыта пазіцыянаваў сябе ворагам беларускай нацыі і дзяржавы, клічучы ўсіх назад у СССР (якога ўжо не было), яны не разумелі, што гэта шлях у няволю, у варварства і несвабоду. Не разумелі, што бароня­чыся ад Масквы, Народны Фронт бараніў ім свабоду, і працу, і вынікі працы, і культуру, і гаспадарства на роднай зямлі.

      Нацыянальна ня разьвітае грамадзтва стаіць на месцы і ні­куды ня рухаецца. Стагнацыя паўтараецца, пераменаў не адбы­ваецца, бо галоўнае, чаго не ўсьведамляе такое грамадз­тва, – гэта прычыны прычын – небясьпекі з Масквы, пагрозы свабо­дзе, агрэсіі расейскага імпэрыялізму.

      Пуцінская крэатура Бабарыкі ёсьць такая ж самая, як і маскоўская крэатура Лукашэнкі (і нават больш небясьпечная). Фантастычная электаральная гастроль невядомай Ціханоў­скай ёсьць прыкладам вырабленай палітычнай прафанацыі (рэжы­сэры якой не ў Беларусі). Аднак тое казаць людзям, што ня па­мятаюць гісторыі і сэнсу слоў “абы ня Кебіч”, – ёсьць няўдзячная справа, як і 26 гадоў таму. Але казаць трэба.

20 сьнежань 2020 г.                              

Зянон ПАЗЬНЯК

POST SCRIPTUM

      Мушу падкрэсьліваць зноў і зноў важную фармальную ўмову нашай свабоды. Беларусь мусіць вярнуцца да парлямэн­тарызму. Пакуль людзі будуць хацець прэзыдэнта – свабоды (у гэтых абставінах) ня будзе. Прытым выбары парлямэнта му­сяць адбывацца цяпер толькі па мажарытарнай сыстэме. Катэ­гарычна не па прапарцыйнай.

      Тлумачу. За гады антыбеларускага рэжыму ў краіне амаль зьнішчаны нацыянальны палітычны кляс, разбураныя, зьве­дзеныя да мінімуму беларускія палітычныя партыі. У гэтых умовах лепш, калі парлямэнт будзе непасрэдна выбіраць сам народ па аднамандатных акругах. Гэтым можна прадухіліць захоп парлямэнту агентурай чужой краіны, якая ў стане (у цяперашніх абставінах) ствырыць тут свае фантомныя партыі на замежныя грошы (напрыклад, Газпраму) і напампаваць у наш парлямэнт сваіх крэатур.

      Першы парлямэнт пасьля дыктатуры варта выбраць тэр­мі­нам на два гады (каб пазьбегнуць магчымых тупіковых пра­бле­маў). Шлях да гэтага ёсьць дакладны, просты і законны, але першым чынам неабходна любым спосабам (пажадана бяс­кроўным) ліквідаваць незаконную аўтарытарую ўладу Лука­шэнкі і вынікі антыканстытуцыйнага лістападаўскага дзяржаў­нага перавароту 1996 году.

      Пасьля гэтага вяртаецца дзеяньне законнай Канстытуцыі 1994 году, адбываюцца выбары ў законны аднапалатны 260-асабовы парлямэнт, які прымае папраўку ў Канстытуцыю ад­носна прэзыдэнцкай опцыі ўлады, зьмяншаючы (альбо ліквіду­ючы) яе функцыі.

      Адраджаецца дзейнасьць нацыянальных палітычных пар­тый і інстытутаў грамадзянскай супольнасьці, адмяняюцца ан­тынародныя лукашысцкія законы і дэкрэты, ствараецца зака­на­даўства вольнай Беларусі на карысьць людзям, дзеля сацыяль­ных, культурных каштоўнасьцяў і нацыянальных інтарэсаў.

      Цяпер зьвярніце ўвагу, што пастаянна кажа прамаскоў­ская альтэрнатыва так званых “невероятных” (Латушка, гаво­рачая галава Ціханоўскай і ўся газпрамаўска-эфэсбоўская гру­поўка). Паводле іхняга пляну і іхняй рыторыкі мусяць быць новыя выбары прэзыдэнта па лукашысцкіх законах і пры лука­шысцкай уладзе, потым мусіць адбыцца зьмена законнай Кан­стытуцыі 1994 году (тое, што рабіў Лукашэнка, галоўнае зада­ча канстытуцыйнай прэпарацыі – зацьвердзіць там лукашысц­кую моўную русіфікацыю і спыніць пэрспэктыву беларускага нацыянальнага разьвіцьця). Далей – выбары парлямэнту па прапарцыйнай (гэта значыць па партыйнай) сыстэме.

      Прытым усе яны маўчаць аб тым, што калі выбраць прэ­зыдэнта па лукашысцкай канстытуцыі і законах, то ўся абса­лютная ўлада апынецца ў руках новага прэзыдэнта. Пра астат­няе тады можна ўжо не гадаць. У такіх абставінах кож­ная кан­траляваная з КГБ і з Масквы кухарка можа стаць больш не­бясьпечным прэзыдэнтам для існаваньня беларускай дзяржа­вы, чым калгасьнік з псыхапатыяй. (Ня кажам ужо пра канды­датаў службістаў, газпрамаўцаў ды кагэбістаў.)

      Плян Лукашэнкі чыста азіяцкі і просты, як аглобля – стварыць “дэмакратычны” калектыўны ворган тыпу народнага хурала, дзяржсавета, народнага сходу і т. п., рэфармаваць пад яго сваю незаконную канстытуцыю, надаўшы яму функцыі аб­салютнай улады, перанятай ад прэзыдэнта (які застаецца гра­маадводам) і начале гэтага хурала паставіць сябе, дабраахвот­на адмовіўшыся ад прэзыдэнцтва.

      Плян Крамля рафінаваны, гнуткі і ўнівэрсальны накірава­ны для дасягненьня адной задачы – поўнага кантролю над уладай ў Беларусі і стварэньня ўмоваў для аншлюсу, анэксіі краіны.

      (Беларусам трэба ўясьніць адну нязьменную імпэратыў­ную праўду, няведаючы яе нельга займацца палітыкай. Праўда ў тым, што маскоўскі плян аб падпарадкаваньні і ліквідацыі Беларусі пэрманэнтны і не залежыць ад сутнасьці і характару ўлады, якая сядзіць і будзе сядзець у Крамлі.)

      У залежнасьці ад абставінаў Крэмль гатовы ўратаваць і падтрымаць аслабленага і міжнародна заблакаванага Лука­шэн­­ку, які, ратуючыся, змушаны будзе здаць па час­тачках на­цыя­нальны сувэрэнітэт, нацыянальную маёмасьць і ўсю краіну.

      У іншай сытуацыі Масква гатовая таксама сьпіхнуць і нават ліквідаваць, загнанага ў кут Лукашэнку, ды падтрымаць новыя выбары прэзыдэнта ў Беларусі на маскоўскіх умовах, якія забясьпечаць прыход да ўлады новага маскоўскага стаў­леньніка (тыпу Бабарыкі, Цапкалы ці нават поўнасьцю павяза­най гаворачай галавы Ціханоўскай).

      У пэўных абставінах (якія рыхтуюцца з абодвух бакоў) Масква будзе гатовая таксама сесьць за стол перамоваў з Францыяй і Нямеччынай, каб абазначыць сфэры ўплыву і ўмоўны падзел Беларусі.

      Усе гэтыя пляны йдуць пакетам на нашых вачах. Выбар за Масквою. За Масквою – пакуль ня зьявіцца на паверхні арга­нізаваная беларуская нацыянальная палітычная сіла. Яна па­знавальная, бо ў адрозьненьні ад калябарантаў скажа: прэч з Масквой, Беларусь – гэта сьвятое, мы – Нацыя, наша мова – Беларуская.

з.п.